Έχετε αναλογιστεί ποτέ πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή μας, αν όντως υπήρχε κοινή λογική; Αν δηλαδή όλοι αντιλαμβανόμασταν όλα τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο και κατ’επέκταση συμφωνούσαμε και πράτταμε αναλόγως; Πολύ λιγότερα εώς καθόλου προβλήματα, μειωμένα ρίσκα, μεγαλύτερη ασφάλεια σε όλα τα επίπεδα και σίγουρα έλλειψη φαντασίας. Γιατί τι να την κάνεις την φαντασία αν α) δεν έχεις να λύσεις προβλημάτα ή β) δεν έχεις την ανάγκη να εκφραστείς με διαφορετικό τρόπο; Στη φαντασία μας οφείλουμε ως ανθρωπότητα όλες τις μεγάλες εφευρέσεις, ακριβώς επειδή κάποιοι δεν σκέφτηκαν με την κοινή λογική αλλά με τη δική τους.
Τι σημαίνει όμως κοινή λογική;
Για γράψτε το στο ΑΙ να δείτε τι θα σας βγάλει! Για να σας γλιτώσω χρόνο, θα σας βγάλει ότι: «κοινή λογική είναι μια μορφή πρακτικής σκέψης και αντίληψης που βασίζεται σε απλές, αυτονόητες αρχές και εμπειρίες καθημερινής ζωής».
Να σας το πω αλλιώς; Η κοινή λογική είναι οτιδήποτε εγώ, βάσει των βιωμάτων και της προσωπικής μου εμπειρίας, έχω δει/καταλάβει/ακούσει ότι γίνεται/ισχύει/λειτουργεί γύρω μου και άρα το θεωρώ ως δεδομένο. Το θεωρώ κανόνα. Δεν χρειάζεται κάποιος να μου το εξηγήσει, ούτε χρειάζεται να το ψάξω περεταίρω γιατί είμαι σίγουρος-η ότι αυτό ισχύει.
Παραδείγματα:
- Αν μου πέσει κάποιο αντικείμενο από το χέρι, θα πάει προς τα κάτω. Δεν θα πάει προς τα πάνω. Αν είναι γυάλινο, το πιο πιθανό είναι να σπάσει κιόλας.
- Αν πεινάσω, θα πρέπει να βρω κάτι να φάω. Δεν χρειάζεται να μου πει κάποιος πότε πεινάω και τι πρέπει να κάνω αν πεινάσω.
- Αν βάλω το χέρι μου μέσα στο τζάκι (στη φωτιά) θα καώ. Επομένως, κρατάω μια απόσταση, την οποία επίσης δεν χρειάζεται να μου εξηγήσει κάποιος – πόση πρέπει να είναι αυτή η απόσταση – ώστε να μην καώ.
- Όταν το φανάρι είναι κόκκινο, δεν περνάω. Περιμένω να ανάψει το πράσινο.
- Όταν χρειάζεται να περιμένω σε μια ουρά τη σειρά μου, παίρνω θέση πίσω από τον τελευταίο της ουράς.
- Όταν θέλω να εισέλθω σε ένα ΜΜΜ ή ασανσέρ ή κτήριο κτλ, αναμένω να εξέλθουν πρώτα όσοι είναι μέσα και μετά εισέρχομαι σε αυτό.
- Όταν κάποιος κοιμάται, κάνω ησυχία για να μην τον ξυπνήσω. Εκτός αν θέλω να τον ξυπνήσω…
- Όταν μια πόρτα (γραφείου, δωματίου) είναι κλειστή, πρωτού εισέλθω, χτυπάω πρώτα.
- Κάνω ντουζ τουλάχιστον μια φορά τη μέρα και αλλάζω εσώρουχα κάθε μέρα.
- Η ζάχαρη (διαφόρων ειδών) και το γάλα, θεωρούνται «αυτονόητα» συνοδευτικά του γαλλικού καφέ.
Τελοσπάντων, για να μην σας κουράζω, το point είναι ότι όλα τα παραπάνω, αποτελούν κοινή λογική γιατί κάποιος μου τα έμαθε από μικρή ηλικία ή τα ανακάλυψα εγώ μετά από trial and error (ίσως και ατύχημα σε κάποια) και εν τέλη μου έγιναν βίωμα και άρα παραδοχή, ότι αυτό είναι το σωστό, το θεμιτό και το πρέπον. Τα θεωρώ πλέον αυτονόητα για εμένα.
Η απογοήτευση ξεκινάει όταν τα θεωρώ αυτονόητα και για τους άλλους. Γιατί εκεί ανακαλύπτω ότι δεν είναι όλα αυτονόητα για όλους. Είτε γιατί δεν τους τα έμαθαν, είτε γιατί τους τα έμαθαν διαφορετικά, είτε γιατί μέσα από το δικό τους σύστημα αξιών, εμπειριών, βιωμάτων σε βάθος κάποιων χρόνων, οδηγήθηκαν σε άλλες παραδοχές που για εκείνους λειτουργούν και είναι οκ.
Με αυτό το άρθρο, θέλω να σας καλέσω να μην θεωρούμε τίποτα δεδομένο και άρα «κοινή λογική» όταν φτιάχνουμε διαδικασίες λειτουργίας στα τμήματά μας ή όταν δημιουργούμε το αντίστοιχο εκπαιδευτικό υλικό. Όσο πιο ξεκάθαρες είναι οι πολιτικές λειτουργίας μας, οι κανονισμοί μας, οι διαδικασίες μας, τόσο λιγότερες παρεξηγήσεις θα έχουμε και τόσο πιο εύκολη θα είναι η συνεργασία μας, ειδικότερα σε πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα εργασίας, όπως αυτά των ξενοδοχείων.
Άρα αντί να απογοητεύεστε ή να εκνευρίζεστε για απλούς και αυτόνητους κανόνες συμπεριφοράς, ασφάλειας, υγιεινής, καθαριότητας, λειτουργίας, επικοινωνίας που κάποιος-α δεν τηρεί, απλά καταγράψτε τα, πείτε τα, εκπαιδεύστε τα και ελέγξτε ότι τηρούνται.
Και όλα θα πάνε πολύ καλύτερα! Σας το εγγυώμαι!
